mercredi 23 avril 2008

Gottfried Wilhelm von Leibniz et ses quatre principes

I. Le principe de raison suffisante

Pourquoi y-a-t-il quelque chose plutôt que rien? est la première question qu'on a le droit de faire, dit Leibniz. Car le rien est plus simple et facile que quelque chose. Et, si des choses doivent exister, il faut qu'on puisse rendre raison pourquoi elle doivent exister ainsi, et non autrement.
Leibniz va chercher la raison chez Dieu, sachant que son Dieu est mathématicien, celui-ci calcule infiniment tous les mondes possibles et sage parce qu'il choisit de créer le meilleur des mondes possibles.

Inversant Dieu par la physique moderne, pour laisser la religion à l'écart, et nous verrons que sa réflexion n'est certainement pas fausse. Leibniz cherche la raison nécessaire à ce qu'il existe quelque chose plutôt que rien. Il ne donne évidemment pas d'explication exacte, comme le big bang, mais il se pose la question qui va au-delà de la création d'une terre en sept jours.


II. Le principe de contradiction

Selon ce principe, des possibles contradictoires ne peuvent être simultanément présents dans un monde. Les possibles sont des compossiples, des possibles logiquement non contradictoires. Les compossibles peuvent être réalisés conjointement parce qu'ils sont compatibles entre eux.

Leibniz a raison en ce qui concerne le monde en tant que tel, ce qui veut dire la composition des éléments qui forment un tout. La pierre, le ferre, l'eau, etc. sont évidemment des éléments différents, mais ils ne sont pas contradictoirs.
Mais cela ne veut pas dire que la contradiction n'existe pas, des idées et des résultats intelléctuels créés par l'homme peuvent tout à fait être contradictoire.


III. Le principe de continuité

Dans l'univers, tous les degrés possibles doivent être présents en vertu du principe de continuité. Ces degrés consacrent une hiérarchie liée au principe de raison suffisante (l'existence de deux substances de même degré serait sans raison) et au principe de l'identité des indiscernables. Selon ce dernier, des substances distinctes ne peuvent être identiques, c'est-à-dire indiscernables.

J'accepte qu'aucun objet peut être identique à un autre, aussi de même nature. Des substances indiscernables, qui semble identique, ne le sont certainement pas (exemple le plus simple: des jumeaux, mais cela correspond aussi pour les substances).
L'hiérarchie me semble plutôt relative, je comprends qu'aucune substance a la même valeur, mais cette valeur peut varier selon un autre point de vue.


IV. Le principe du meilleur ou de perfection

Le meilleur des mondes possibles est le monde réel. Ce monde est non d'un point de vue logique - d'autres mondes sont également possibles - mais d'un point de vue moral : en tant que meilleur des mondes possibles, il devait moralement être choisi par Dieu qui est bon. Le possible à forte teneur en perfection pousse en quelque sorte Dieu à le créer.
Dieu a choisi de créer le monde qui est le plus parfait, c'est-à-dire qui est en même temps le plus simple dans ses hypothèses et le plus riche en phénomènes.

Pour commencer du point de vue moral : de nos jour l'homme est en train de détruir la planète (non-seulement par le CO2), or Dieu (Nature) est obligé de tuer l'homme pour assurer la survie de la terre (, si Dieu est bon).
Leibniz n'avait pas la croyance à l'aléatoire et il ignorait existence des millier de planètes, systèmes solaire et galaxies.
Finalement nous existons par hasard, parce qu'il y avait les conditions idéales qui assuraient notre existence, comme probablement aussi sur d'autres planètes, autres formes de vie eux une chance, dont nous ignorons l'existence.

lundi 21 avril 2008

Dei 7. Simpsons : The Call of the Simpsons

I will not draw naked ladies in the class, ass dem bart sein saatz deskeier an um canape geschitt mol engkeier neicht nodeem se sech dropgesaat hun.

Des ass d'folge wou den homer sech eng roulotte keeft, aus neit geint den flanders. Natierlech kritt hien net eng luxus szen, mee eng schrotteg occasion, well en net kreditwuerdeg ass. Den homer well senger famill awer freet machen, doweins gin se zesummen an den besch, wou se sech selbsverstaendlech verfueren an d'roulotte den fiels eroof fellt. Nach gut dovun komm kucken se vir d'siwerliewen. D'marge an d'lisa bleiwen op enger platz fir d'laarer opzeschloen, waat se competent hinkreien. Den homer an den bart sollen eppes sichengoen fir d'siessen, ennerwee nach d'maggie verluer, faalen se den waasserfall eroof, bevier den humer nackeg am bulli leit an als bigfoot bezeegent get. D'maggie get an enger hoel vun grizzlyen versuegt.



Waat des folge sou gut mescht, ass d'kritig un eis geselschaft, waat den kredit, manipulation vun den medien an dei domm manipuleiert leit ugeet.
Aal mee gans gut 23 min!

lundi 17 mars 2008

Wild tigers I have known



Desen film ass gut waat dem cameramann seng abescht ubelankt, mee d'story handel em eng fucking emoschuertel. Rien de plus a dire.

Dei 6. Simpsons : Moaning Lisa


''I will not instigate revolution'' sin dem bart seng wieder op der taafel. Deskeier flitt maggie aus dem canape, mee get vum marge ogefang.

D'lisa ass vun ufank un deprimeiert ouni ze wessen firwaat, wei daat alt sou kann sin. Et krit souguer eng verwarnung vun der turnioffer, well et net actif un der stonn participeiert huet. De bart an den homer spillen ganzenzeit super slugfest, een video-box-spill. Natierlech huet den homer keng chance an get komplet ferdeg gemach. Eng friem musik kennt duerch dem lisa seng fenster an d'kummer an et mecht sech direkt op de wee fir eraus zefannen ween dei spillt. Dem klang nogang kennt et bei eng breck, wou den Bleeding Gums Murphy am mountliicht sein blues spillt. Den murphy brengt dem lisa puer saachen bei an se spillen zesummen een improviseiert litt bis d'marge d'lisa opgerecht sichen kennt. Beim streit ween d'maggie vum bart oder lisa am leifsten huet, stellt sech fest dat et television ass. Den homer geet an den Noise Land Video Arcade wou en vun engem epuer tricker gewisen kritt, dei en direkt geint de bart uwennen kann. Mee dei parti kann net ferdeg gespillt gin, well d'marge nach firum schluss den stecker eraus zitt, fir datt se zesummen iwwer d'lisa kennen schwetzen. Da bart zitt sech och soumat definitif als onbesichten boxer zreck. No engem klengen gespreich mam marge ass och d'lisa net mei lang deprimeiert, an als ofschloss gin se och op een concert vum murphy.

Eng episode wou sech zwou geschichten parallel ofspillen an net wei gewint noeneen mat enger verbindung. Mee des folge huet een eindeuteg zeoft gesin.

jeudi 13 mars 2008

I'm not there

I'm not there ass d'biogaphie vum Bob Dylan, mee wei den titel schon seed kent hien selwer guernet dran fir. Sein caracter ass op sechs personnagen opgedeelt an dei och vun verschiddenen acteuren gespillt gin : Woody Guthrie (Marcus Carl Franklin) ass de personnage deen seng kandheet spillt, an desem fall een schwarzen schauspiller deen seng relation zum blues verstaerkt. Jack Rollins (Christian Bale) ass den bob dylan, deen nach keen kennt, en spillt op klengen duerffester seng politeg folkslidder, naive an onsecher huet en nach keng ahnung waat op en duer kennt, och wann en genau wees iwwer waat en sengt. De bale, warscheinlech deen acteur, deen een sech am mansten als dylan kann virstellen, spillt seng roll guer net so schlecht, anschliessent spillt en och den pastor John, deen gospel an enger klenger duerfskierch spillt. Den Arthur Rimbaud (Ben Whishaw) dreckt seng poeteg gedanken an form vun engem verhoer aus. Robbie Clark (Heath Ledger) ass de familienpap deen net vill aanescht ass wei aaner papen, gescheet duerch streidereien, well en nach emmer seng kanner gesin. Een aalen Billy the Kid (Richard Gere) stellt een aalen bob dylan duer, deen nach emmer op der sich ass no sech selwer. An schlussentlech hun mer d'Jude Quinn vum Cate Blanchett gespillt, waat mat engem apsolut verdengtem oscar, een exelenten bob dylan verkierpert. Jo, och wann hat eng fraa ass, huet een d'gefill wei wann de dylan sein personnage baal selwer gespillt hett. Blanchett huet roll vum wahrscheinleg dem bekannsten deel deen een vum dylan kennt, sou zesoen den hoehenpunkt vun senger carrier aus den 60s bis sein motoradaccident (, daat net sein dout ass, mee wou eigentleg den ufank vun engem neien liewensofschnet vum musiker ufengt, wei hien selwer soot : “When I had that motorcycle accident ... I woke up and caught my senses, I realized that I was just workin' for all these leeches. And I didn't want to do that. Plus, I had a family and I just wanted to see my kids.").


Desen film stellt liewen vun engem personnage duer, wei bis elo nach net presenteiert. Duerch dei verschidden caracteren kritt een de bob dylan vun sengen verschiddenen seiten gewisen, dei mat engem traditionellen opbau niemols eriwwer komm wieren. Dei sechs nimm sin net erfonnt, mee geheieren reellen personnagen, dei zesummen een completten bob dylan erginn.
Och wann dem Johnny Cash sein liewen net onintressant war, kann den Walk the Line geint I'm not there complett anpaken. Dei zwee, wei daat bei weltstars sou ass, waren gut op drogen, mee waat den dylan schon direkt mei sympateg mecht ass seng interpretation vun der geselschaft, wougeint den cash nemmen een klengen duerftrottel war.
Daat hei ass een film den een net nemmen soll kucken wann een bob dylan fan ass.


PS.: den dylan ass nach net dout.

lundi 10 mars 2008

The Mist

The mist ass jo sou een scheiss, heiert sech jo och schon un wei mescht. Gehei the fog, dawn of the dead, evolution an ebessen the passion an een deppen an dann kriss de dese braei.

Dese film ass schon am ufank net besonnesch an dann schengt en souguer nach mei schlecht ze gin, waat och de fall ass. Een extra punkt krid den film well dei motherfuckingpriesterbitch eng kurrell an de kapp kritt.
Fir net nemmen ze soen de film ass scheiss, kann ech effectif nach mat 2 positiven elementer kommen : Am film get gewisen dat de mensch an panik situationen nees gans schnell primitf kann gin. Daat zweet ass dat mer de schluss souguer gefall huet, net onbedengt well en keen happy-end huet, mee sou wei dei lescht minut durchgezun ass. (Fir dei dei de film nach wellen kucken, firwaat och emmer, brauchen daat hei dann net zeliesen) D'famill setzt am auto, keen bensin mei an se mengen se giffen souwisou net iwerliewen. Descisioun zesummen getraff an gewosst dat eng kurrell fehlt, erscheisst de pap itwereen aus der famill. Mat den nerven um enn, klemmt de pap aus dem auto, natierlech fir sech vun creaturen buffen ze loossen. (Elo kennt et) Am platz wei erwaard gefriess ze gin, kennt aus dem nivel dei rettent army an dei 4 kurrellen goufen fir neicht verschwend. (Mee USA sin natierlech nees wei emmer gerett.)

Wollt fir desen bullshit guer net souvill schreiwen, mee duerch deen schluss ass en awer nach besser wei de war of the worlds.

PS : durch daat waat ennen um DVD cover steht, krut den film mein gutgemengten pluspunkt selbstverstentleg entzunn.

samedi 8 mars 2008

La Jetée

La jetee ass een schwarzweiß kurzfilm deen nemmen aus biller zesummengeschnidden gouf. Desen film, vun 1962 (mee reicht 1966 an de UK iwerhapt alseicht eraus komm), kann een secherlech als cyberpunk classeieren, och wann et desen ausdrock dei zeit nach net gouf. La jetee d'orly ass eijentlech den numm vum engem fluchhaafen.
Et handelt sech em eng geschicht, dei sech am 3 weltkrig ofspillt. Paris wei dei mecht stiet sin durch d'radioaktiviteit nemmei bewunbar. Elo wunnen d'menschen an ennerierdegen tunnelen, wou och un den prisoneier experimenter durchgefeiert gin.
Eigentlech geet et am film drems evenementer aus der vergangenheet kennen nozehuel, mee dat een mat der zeit net spillen kann.

De film enthellt elementer dei zimmlech vill un Eternal Sunshine of the Spotless Mind vum Michel Gondry, mee haptsechleg un 12 Monkeys vum Terry Gilliam erenneren. Weilt gaeren wessen op sie desen court-metrage gesin hun oder op daat rengen zoufall ass!